دارما واژه‌ای‌ست بسیار کهن‌تر و گسترده‌تر از آن چیزی که امروز معمولاً در ذهن بسیاری از افراد با بودیسم یا آیین‌های شرقی تداعی می‌شود. ریشهٔ این واژه به هزاران سال پیش و به زبان‌های هند و ایرانی باز می‌گردد؛ جایی که دارما نه به معنای یک مذهب، باور، یا مجموعه‌ای از مناسک، بلکه به معنای آن چیزی بود که جهان را نگه می‌دارد، ساختار می‌بخشد، و از فروپاشی جلوگیری می‌کند.
در قدیمی‌ترین لایه‌های فکریِ هند و ایران باستان، مفهوم «دارما»، به نوعی نظم بنیادین اشاره داشت؛ نظمی که در طبیعت، رفتار انسان، جامعه، ذهن، و حتی در حرکت ستارگان دیده می‌شد. در این معنا، دارما بیشتر به «هماهنگی با سازوکار جهان» نزدیک است تا پیروی از یک عقیده یا هویت مذهبی.
دراین مکتب فکری، ما دارما را نه به‌عنوان یک آموزهٔ فرقه‌ای یا معنوی، بلکه به‌عنوان تلاشی برای فهم عمیق‌تر انسان، ذهن، رفتار، رنج، معنا، طبیعت، و ساختارهای پنهانی که زندگی فردی و جمعی ما را شکل می‌دهند نگاه می‌کنیم. اینجا دارما به معنای پرسش‌گری، مشاهده، یادگیری، و نزدیک شدن به فهمی عمیق‌تر از زندگی است؛ فهمی که می‌تواند از فلسفه، علوم شناختی، علوم اعصاب، روانشناسی، تاریخ، هنر، و تجربهٔ زیسته تغذیه شود.